Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pański bagaż.
Tak?
Gallo, musisz odebrać Benita i zabrać go do siebie na noc.
Proszę cię. Mam ważną kolację.
Niania jest chora, a moja mama wyjechała.
- Kto mówi? - Gallo! Tu Alicia.
Nie wystawiaj mnie. Nie widziałeś go trzy miesiące.
Możesz choć raz zachować się jak ojciec?
Gallo?
Halo!
Dobrze.
Możesz mnie odebrać?
Co? Niby skąd?
Z lotniska.
Dlaczego mam cię odbierać z lotniska?
Bo nie mogę prowadzić.
A dlaczego?
Łyknąłem klonazepam.
Parę kropli za dużo.
- Zawsze to samo. - Czuję się otumaniony.
Zadzwoń po kogoś ze swojej ekipy.
Nie przyjadę po ciebie. Zapomnij.
OJCOWSKA MISJA
Wiesz, że to paskudztwo niszczy ci korę mózgową?
Po prostu nie mogłem zasnąć.
Po co byłeś w Miami?
Po co tam poleciałeś?
Na targi telewizyjne i żeby zaprezentować projekt.
- Co? - Zaprezentować projekt.
- Rozumiem. - Co?
Jak poszło?
Fatalnie.
- Odbierzesz Beniego, tak? - Tak.
- O 17.00? - Tak.
O 17? Tak późno kończy szkołę?
Z terapii. Ma dziś terapię. Jest wtorek.
Racja.
Przecież wiem. Jestem jego tatą.
Dobrze, że wiesz, bo płacisz.
- Prześlę ci adres na WhatsAppie. - Dobra.
Skoro będzie u ciebie,
czy mógłbyś spróbować poświęcić mu nieco więcej czasu?
Mówił, że kiedy ostatnio pomagałeś mu w pracy domowej, zasnąłeś.
- Gallo! - Co jest?
„Sąsiad ukradł psa i przerobił go na tacos”.
Carmen już to robiła.
To może: „Mój syn wagaruje, żeby grać w kapeli”.
Dzień dobry.
Laura robiła coś podobnego.
Serio? Mam następne.
„Kobieta pozywa męża, bo mu śmierdzi z ust”.
Dzień dobry.
Musimy mieć coś bardziej dramatycznego.
Żeby było dramatycznie, potrzebujemy matki.
Matki z Opus Dei.
Choruje i zapada w śpiączkę.
Gdy się budzi, jej córka okazuje się synem.
Świetne.
Zapisz to na Wielki Tydzień.
- Dobra? - Tak.
Goście są już gotowi. Potrzebujesz jeszcze czegoś?
- Co? - Do dzisiejszego programu o rzeźniku.
Ubierz jego syna w T-shirt z głową świni.
Wybierz coś uroczego. Z napisem: „Przyjaciele, nie jedzenie”.
T-shirt ze świnią. „Przyjaciele, nie jedzenie”. Idealnie.
Dzięki. Na razie.
Cześć, Gaby.
Dzień dobry, Gallo.
Oto Ana Patricia del Moral!
Kamera trzy, szeroki plan.
Jeszcze szerzej.
- Dziś czeka nas smakowity kąsek. - Dwójka na Paty.
Don Eligio jest rzeźnikiem od czterech pokoleń.
Pewnego dnia w swoim sklepie
zastał aktywistów, którzy jego artykuły pomalowali zieloną farbą.
- Daj ojca. - Zbliżenie.
W środku grupy, patrząc mu w oczy, stał José María.
Najazd na Paty.
- Jego własny syn. - Słuchaj reakcji.
- Dajmy tej rodzinie szansę. - Teraz widownia.
Bo zrozumienie kogoś to…
Najlepsze, co może być!
Teraz na niego.
Don Eligio, jak to wszystko się zaczęło?
- Już przed sytuacją z farbą… - Okej.
- Przejmujesz. - Już?
- …wstydził się mnie. - Dobra.
- Halo? - Jedziesz już po Beniego?
Czy zapomniałeś?
Serio myślisz, że mógłbym zapomnieć?
Serio chcesz, żebym odpowiedziała?
Dobra. Coś jeszcze?
- Tylko się nie spóźnij. - Dzięki.
Dzień dobry.
- Wejdź. Zamkniesz drzwi? - Jasne.
Benito, tata przyszedł.
- Już idę! - Dobrze.
Beni?
- Cześć, Gallo. - Gotowy?
- Pójdę do łazienki. - Spoko.
- Cześć! - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Dobrze?
Pamiętasz mnie, prawda?
- Koleżanka Alicii. - Tak!
Diana.
- Tak? - Tak.
- Pomożesz mi przy nim? - Jasne.
To już staruszek.
Gdzie Benito?
W łazience.
W porządku.
Dobry piesek.
Bardzo dobry.
Beni to uroczy chłopak, prawda?
Mimo swoich problemów.
Jakich problemów?
No wiesz…
Nie.
Dlatego go przywozimy na terapię.
Z psycholożką.
Z Alicią postanowiliśmy, że pójdzie na terapię.
Nie. Jestem terapeutką edukacyjną.
Pomagam mu w pracy domowej.
I wszystkim, co jest związane ze szkołą.
Robię to od roku.
Płacę za tę terapię, więc wiem.
Ostatnio miał gorsze oceny i zacząłem się martwić.
- Czy to się już poprawiło? - Sam go spytaj.
Teraz nie ma sensu rozmawiać o szkole.
- Chcemy się bawić, nie? - Nie wiem.
- Opowiedz tacie, jak… - Wielkie dzięki.
- Miło było poznać. - Znamy się od dawna.
- Pa, Diana. - Cześć, Benito.
- Trzymajcie się. - Dzięki. Idziemy.
NAGRODA ZA PROGRAM NAJLEPSZE, CO MOŻE BYĆ
Nie, Gallo!
Miałeś posprzątać mój pokój. Wygląda jak piwnica.
- Miałem taki zamiar. Żyję w stresie. - Jest gorzej niż poprzednio.
Spokojnie, później posprzątam. Chcesz coś zjeść?
- Pizzę. - Dobra.
- Weź prysznic. - Z podwójnym serem.
Rozłóż się w moim pokoju.
I pepperoni.
Serio?
- Pycha. - Ohyda.
Mam układ z japońską knajpą.
To prawdziwe sushi.
- Fuj. - Jak na Okinawie.
Fajna ta twoja nauczycielka.
Trochę dziwna, ale sympatyczna.
- Co jest? - Z czym?
Nawet nie spróbujesz?
- Chciałem pizzę. - Trzeba było mówić.
- Mówiłem. - Trzeba głośniej, mały.
Będziemy rozmawiać, słuchać i się rozumieć.
Jak w szkole?
Dobrze.
- Masz dziewczynę? - Nie, ale jedna mi się podoba.
- Z piątej klasy… - Sorry.
Bolas!
- Co słychać? - Cześć, Gallo.
Kiedy domykamy deal z Miami? Koncept jest jasny.
Masz rację.
To reality show.
Nie ma tam nic śmiesznego.
Jak w tobie.
- Co? - Spokojnie. Zaufaj mi.
Jasne, że ci ufam.
Słuchaj…
To musi być strzał w dziesiątkę.
Petarda.
Koniecznie.
- Trzymaj się. - Ty też.
Hej.
Powodzenia.
Z tą dziewczyną.
Dobra, cześć.
Gdy się zbudzisz, nie będziesz się irytował…
Bardzo dobrze.
…gdy ktoś przejdzie przed telewizorem.
Zrozumiesz, że przestrzenią warto się dzielić.
- Zbliżenie. - Dobra.
Cudownie. Héctor.
Zaakceptujesz,
że jesteś częścią społeczności.
ALICIA: MUSIMY POGADAĆ.
Jeden, dwa…
trzy.
Obudź się!
Punktualna jak zwykle.
- Wszystko gra? - Tak.
Sympatyczne miejsce, nie?
Tak.
Tylko tu dają sushi jak na Okinawie.
Mam układ z właścicielem. Jadam tu trzy razy w tygodniu.
Jasne.
Wybacz, nie jadłem wcześniej.
- I… - Żyjesz w stresie.
Jak poszła twoja ważna kolacja?
Bardzo dobrze.
- A jak Beni? - Świetnie. Było fantastycznie.
Ana!
Przyniesiesz menu dla pani?
- Jadłaś? - Nie jestem głodna.
- Coś małego? - Nie, dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
Wyłączę go. Doprowadza mnie do szału.
Jesteś popularna.
Pamiętasz Happiness?
Pracowałam tam przez dziesięć lat.
Zaprosili mnie na przyjęcie dla dawnych pracowników.
Przyjęłam zaproszenie
i teraz wszyscy do mnie piszą.
Fajnie.
Nie poznałem nikogo z tej firmy, prawda?
Chciałam się spotkać, bo na tej kolacji wyskoczyło coś ważnego.
Co?
Zaproponowali mi pracę w firmie konsultingowej w Madrycie.
O rany.
Duża sprawa.
Tak.
Ale musiałabym się tam przenieść.
Na pewno nie chcesz sushi?
Z Benim.
Przeniosłabym się tam z Benim.
Jasne, że zabrałabyś go ze sobą.
Też chciałem go zabrać do Europy.
Myślę, że Madryt mu się spodoba.
Ana, mogę prosić o butelkę sake?
Ciepła czy zimna?
Ciepła.
Co ty tam masz, Gallo?
- Słucham? - Nie, w środku.
Co tam jest? Tofu?
Co masz zamiast serca?
Nie rozumiem.
Powiedziałam, że zabieram twojego syna na drugi koniec świata,
a ty bredzisz o sake i sushi.
- Co z tobą? - Co jest z tobą?
Co? Mam powiedzieć, że nigdzie go nie zabierzesz?
Pokaż, że masz trochę serca.
Choć trochę. Po prostu masz to w dupie.
Czyli mam zadzwonić do prawnika, żebyś go nigdzie nie zabrała?
Nie.
Dziękuję.
- Pomóż mi cię zrozumieć. - Co zrozumieć?
Czemu zgodziłeś się na opiekę nad Benitem?
Zaczynamy od początku.
Pytam poważnie.
Bo oboje tego chcieliśmy. Myślałaś, że cię zostawię samą?
Benito nie musiałby na ciebie czekać.
- Nie wciągaj go w to. - Rozmawiamy o nim.
Nie, rozmawiamy o tobie. Bo to ty na kogoś czekałaś.
Przestałam czekać na ciebie dawno temu.
Doskonale. Oboje niczego od siebie nie oczekujemy.
Związek idealny.
Kochasz go?
- Co to za pytanie? - Poważne.
- Kochasz go? - Harowałem, żeby mu niczego nie brakło.
- Jasne, że go kocham. To mój syn. - Na pewno twój?
Słucham?
Co powiedziałaś?
Przepraszam, nie chciałam.
Pogadamy później. Muszę lecieć.
- Pogadamy później. - Co?
Przepraszam.
Alicia.
- Alicia! - Wezwijcie pomoc!
Lekarza!
Nie ruszajcie jej.
Wezwijcie karetkę!
Zawsze była we wszystkim pierwsza.
Prawda?
Przykro mi.
Idę.
Kiedy byłem trochę starszy od ciebie,
mój…
Hej.
Mały.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Elena.
Babciu.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Rozmawialiśmy z tatą i uznaliśmy, że najlepiej będzie,
jeśli na parę dni zostaniesz u mnie.
- Zgoda? - Tak.
I tak bardziej lubisz dom babci, prawda?
Chodź.
- Do zobaczenia. - Jasne.
LABORATORIUM GENETYCZNE
Spokojnie, moje panie.
- Najważniejsze… - Nie są podobne.
Ale to siostry.
To jest dobre. Szeroki plan.
Zostańmy na niej.
Teraz zbliżenie.
Pięknie.
Najważniejsze jest to, żeby kotce było dobrze.
Ze mną.
Chodzi o jej szczęście.
WYNIKI BADANIA
Skąd one wzięły tego kota?
Dobrze.
Robimy cięcie?
OJCOSTWO: WYKLUCZONO
Dajemy reklamę?
Co teraz robimy?
Gallo?
Gallo.
Cześć, kochanie.
- Co tu robisz? - Hej, mały.
Babcia umarła?
No co ty!
Przyszedłem po ciebie, żebyśmy…
skoczyli razem coś zjeść.
Co byś chciał?
Burgera.
Dobra, żadnego sushi. Idziemy.
- Wszystko gra? - Tak.
Chcesz porozmawiać jak ojciec z synem.
Tak.
Chcę ci coś powiedzieć.
Bardzo zależy mi, żebyś to zrozumiał.
Wiesz, jak to jest, gdy coś boli, ale jest dla twojego dobra?
Na przykład…
Na przykład szczepionka.
Bolała cię szczepionka?
Ręka mnie bardzo bolała. Po paru dniach przeszło.
Ale dostałem zakażenia i chcieli odciąć mi rękę.
To właśnie coś takiego.
Coś, co musi się stać.
Może boleć, ale to dla twojego dobra. Jak szczepionka.
Szczepionka? Na co?
Na mnie.
Co?
Przysuń się.
Nie jestem twoim tatą.
To nie bolało.
Dobra…
Więc kto jest moim tatą?
Nie wiem. Mama mi nie powiedziała.
Ale to nic nie zmienia.
Dalej możemy się widywać.
Jasne, że zmienia. Już nie jesteś moim tatą.
Cześć, kochanie.
Dziś przedstawimy wstrząsającą i poruszającą sprawę.
Po jednej stronie jest Gabriel, znany jako Gallo.
Pracowity mężczyzna, ojciec dziesięcioletniego chłopca,
który dowiedział się, że nie jest jego synem.
Po drugiej stronie – Alicia,
winna tego kłamstwa.
Dajmy miłości szansę, bo miłość to…
Najlepsze, co może być!
A zatem, Alicio, czy podejrzewałaś, że Gallo nie jest ojcem Benita?
Podejrzewałam.
Szok.
- I dlaczego… - Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Chciałam mieć dziecko z tobą.
Czemu ze mną?
Bo zawsze widziałam w tobie
dobrego człowieka.
Jasne, nie wyszło nam, ale izolowanie cię od Beniego nie dałoby mu nic dobrego.
On cię potrzebuje.
Człowiek, którego znałam,
ten wyjątkowy człowiek,
wciąż w tobie jest.
To Josefina.
Proszę.
Ma pani gościa.
Co słychać, Gabrielu? Chciałeś się ze mną zobaczyć.
Dziękuję, Alison.
Mam mało czasu. Za pięć minut zaczynam spotkanie.
Nie szkodzi, też jestem zajęty. Mam sporo na głowie.
Ale nie rozmawialiśmy po tym, co się wydarzyło.
Nie było to łatwe.
- Czy Benito coś mówił? - Nie, nic.
Coś jeszcze?
Jak to „coś jeszcze”? Nawet nie zacząłem.
- To znaczy? - Nic jeszcze nie powiedziałem.
Więc mów.
Musisz wiedzieć, że zanim Alicia…
Coś mi powiedziała i zrobiłem wszystkie badania.
- Badania? - Tak.
Jakie badania?
Co się stało? Kranky!
Nie!
Kranky!
Co się stało?
- Jak to pękło? - Nie wiem.
Jak coś się jej stanie, wszystkich zwolnię!
Proszę mi wybaczyć.
Cześć, Gallo.
Co tu robisz? Czemu nie jesteś w szkole?
Powiedziałeś jej?
Nie. Właśnie miałem zamiar…
- Nie mów. - Dobrze.
- Nic nie powiem. - Chcę wiedzieć, kto jest moim tatą.
Pomóż mi go znaleźć.
Słuchaj, mały.
Hej.
Rozumiem, że bardzo chcesz, ale to nie takie łatwe.
- Nawet nie wiem, od czego zacząć. - Ja wiem.
- Od tego. - Co to?
Telefon mamy.
- Co mam z nim zrobić? - Przejrzeć.
Na pewno znajdziesz jakiś trop. Hasło jest takie…
Mały trójkąt. Taki domek.
Dobra.
Nie lepiej spytać babcię? Może wie.
- Wstydzę się. - Rozumiem, ale…
Mały, mam ciężki dzień i własne problemy.
- Ty masz problemy? - Owszem.
Ja nie mam taty ani mamy.
To jest problem.
- Oddycha. - Adolfo, dzwoń do weterynarza.
- Ruszyła pazurem. - Moje maleństwo!
Powiedz, gdzie cię boli.
- Leticia! - Ty to zrobiłeś?
Tak. I mogę zrobić coś gorszego.
Przynieście selera, to się uspokoi!
Cześć, Alicia. Jestem w mieście.
Minęło sporo czasu, ale chciałbym się spotkać.
Piszę wspomnienia i nie mogę pominąć ciebie.
Wciąż myślę o twoim pięknym ciele.
Twoich oczach, rękach.
Chcę, żebyś mi pomogła opisać nasze spotkania.
Mam u ciebie dług i chętnie wezmę odpowiedzialność za to, co moje.
Kocham cię.
Mocny tekst.
Prawda? Wziąłem krótkofalówki, żebyśmy mogli się komunikować.
Ta dla mnie, ta dla ciebie.
Różowe? Kto ci je dał?
Ty, kiedy wycinali mi migdałki.
Tak. Fajne, nie?
Wyglądają na solidne.
- Dobrze słychać? - Nie wiem, nie używałem.
Dziś je wypróbuję.
Jestem Plaster, ty Kostek. Zgoda?
Masz dobrą pamięć.
Detektyw Plaster do detektywa Kostka. Odbiór.
- Tu Kostek. - Musisz mówić „odbiór”. Odbiór.
- Odbiór. - Dobrze.
Nie wychodzisz poza park. Jasne?
- Jasne? - Tak.
Włączysz?
Idziemy.
Dziesięć-cztery.
Czy mnie słychać? Odbiór.
Tak. Przepraszam.
Dziesięć-cztery. Słyszę cię.
Rozdzielanie się w parku to chyba nie najlepszy pomysł.
Wyluzuj, Kostek. Nic mi nie jest.
Mogę o coś spytać? Odbiór.
Śmiało.
Od początku wiedziałeś, że nie jesteś moim tatą? Odbiór.
Nie.
Nie wiedziałem. Odbiór.
To czemu nie obchodziliśmy Dnia Ojca?
Odbiór.
To kapitalistyczna bzdura
wymyślona przez Amerykańców.
Plaster? Dziesięć-cztery?
Benito!
Benito?
Gdzie jesteś?
Odpowiedz.
Hej, mały. Co jest?
Podoba wam się?
Tak.
Tak. To jest…
To jego mama.
Miło cię poznać.
Masz jej spojrzenie.
Przepraszam.
Federico Alcántara.
Namalowałem ją.
Gallo.
Tak mnie nazywają. Jestem…
Chodźcie. Chcę wam coś pokazać.
Dobrze.
Kochanie.
Chodźmy.
- Przepraszam. - Śmiało.
Cholera.
O rany.
Wiedziałem, że Alicia jest wyjątkowa, ale…
Przepraszam.
Federico…
Benito i ja…
Gdy się patrzy na te obrazy, od razu widać, że ty i Alicia byliście…
w zażyłych stosunkach.
Była moją muzą.
Mogłem ją malować bez końca.
I za każdym razem widziałem zupełnie inną osobę.
Twoja mama miała bardzo złożoną urodę.
Przepraszam, wasza wizyta mnie wzruszyła.
W porządku.
Jesteś czystym światłem, Benito!
Czystym światłem!
- Tak, jest światłem. - Czystym!
Tak.
Benito i ja
chcielibyśmy wiedzieć…
Chcielibyśmy wiedzieć, czy…
Czy miałeś intymne relacje z moją mamą?
Przyprowadziłeś chłopaka, żeby mnie spytał, czy spałem z jego matką?
- Gdy moja żona jest obok? - Nie… Trochę tak.
Chcę, żeby to było jasne. Alicia była mi jedynie inspiracją. Muzą.
Nic więcej. Czy to jasne?
Nic więcej.
Co za brak szacunku.
Zdenerwowałem się.
Świat stacza się w bagno przez pornografię.
Media społecznościowe.
Ludzie cały dzień są przyklejeni do telefonów.
Zabijają ostatnie trzy neurony, które im pozostały.
Zamieniają się w roboty!
Czego potrzebuje ten zgniły świat?
Sztuki!
Zawsze mi zarzucano, że moja sztuka nurza się w perwersji.
Gdy patrzysz na kobietę, co widzisz? Jej ciało?
A ja nie! Ja widzę jej esencję. Nie widzę nagich kobiet!
Nie!
Widzisz nagą kobietę, chłopcze?
Przepraszam.
To nie wyro, kogucie!
To świątynia!
- Chodź. - Świątynia!
Szybko!
Biegiem!
Podejrzany nie jest ojcem. Powtarzam: nie jest ojcem.
Przyjąłem.
Idziemy.
GALERIA SZTUKI
Idziemy.
Dalej!
Tak!
Drzwi.
AKADEMIA TAŃCA
Drzwi.
Czekajcie.
Co jest, Sami?
Drzwi otwierasz jedną ręką, a zamykasz dwiema.
Otwierając, mówisz: „Jestem. Przybyłem”,
a zamykając: „Już nigdy mnie nie zobaczysz. Ale patrz! Wróciłem!
Ale znów odchodzę”.
Gotowi? Poczujcie to. Jazda!
Alicia była w grupie w 2009 roku.
Czemu pytacie?
Próbujemy odtworzyć życie jego mamy. On chce się dowiedzieć czegoś więcej.
Poznać ludzi, którymi się otaczała.
Rozumiem.
Odsłuchaliśmy wiadomość głosową, którą jej przesłałeś.
Zwróciła jego uwagę.
Brzmiała: „Seksownie, mała, seksownie. Ha, ha”.
Co chcecie wiedzieć?
Co cię z nią łączyło?
Mieliśmy bardzo dobre relacje.
Dodawała mi otuchy po wypadku.
Była mi bliska.
Alicia to najlepsze, co mnie spotkało.
Poznałem ją, gdy byłem na szczycie.
Jechałem triumfalnie na Broadway.
Potem konik zrobił zwrot, ja się zagapiłem…
Spadłem i pogruchotałem kolana.
O rany.
Co to był za zwrot?
Konik zrobił zwrot, spadłem i pogruchotałem kolana.
Wybacz. Myślałem, że to metafora sukcesu.
Mów dalej.
Spędziliśmy razem dużo czasu. Bardzo mi pomogła.
Namówiła mnie, żebym prowadził lekcje tańca.
Nie sądziłem, że to będzie tak wspaniałe.
Stopniowo buduję swoją spuściznę.
Nic się nie równa z przekazywaniem wiedzy.
Tak, nic się z tym nie równa. Ale wspomniałeś też o spuściźnie.
Chcieliśmy…
Wiem, czego chcecie. Czego my chcemy.
- Tak? - Odkąd tylko weszliście.
To widać po jego spojrzeniu.
Po ogniu w oczach.
Po tym, jak chodzi.
Razem domkniemy ten krąg.
Spłacę dług, który zaciągnąłem u jego matki.
Kurs dla dzieci startuje w tym miesiącu. Bardzo chętnie cię przyjmiemy.
Cudownie jest patrzeć, jak ktoś stawia pierwsze kroki w tańcu.
Przyprowadź kolegę, będą dwa karnety w cenie jednego.
Szukaliśmy czegoś innego.
- Chcieliśmy tylko… - Chodź, Gallo. Już to powiedział.
Wciąż rozmawiam z…
- Dzięki. - Ale on chce, prawda?
To widać po jego oczach.
On tego chce.
Hej.
To nie mój tata.
Musimy być bardziej profesjonalni.
Rozumiem, że nie wszystko ma tu sens, ale trzeba zachować chłodną głowę.
Nie chcę taty, który spadł z konika.
Nawet ty nie spadłeś.
Wiem, ale ojcowie…
Ich się nie wybiera. Masz, co masz.
Poszukamy tego, który ją przytula?
Pokaż.
- Co? - Erik Rubín to nie twój tata.
Czemu nie?
Jest łysy. Spójrz.
Ja też łysieję.
Wcale nie. Masz dziesięć lat.
Słuchaj, mały.
Przechodzisz teraz przez trudny okres.
Ale to minie.
Powiem ci, co ludzie mówią.
Kiedy głowa się smuci, włosy lecą na wakacje.
Naszym zadaniem jest rozbawienie głowy, żeby włosy wróciły.
Jutro poszukamy Erika Rubína. Może być?
- Dobra. - Pasuje ci?
- Tak. - Żółwik.
Porządnie.
Co to ma być?
Skąd wiesz, że Erik tu będzie?
Miał tu zdjęcia do programu. Spróbuję się wkręcić.
Ty zostajesz tutaj.
Jeśli go zobaczysz, dawaj znać.
- Powodzonka. - Dzięki.
Nie mogę wpuszczać ludzi, którzy nie byli umówieni.
Rozumiem, ale nie muszę być na liście.
Znamy się. Mam się tu z nim spotkać.
- Czemu tutaj? - Jestem producentem.
Gabriel Gaitán? Kojarzy pani?
- Identyfikator wygląda na fałszywy. - Plaster do Kostka.
- Cel przyjechał. - Przyjąłem.
Dziękuję.
Za nic.
Zrobisz to? Dzięki.
Erik!
Cześć, stary. Co słychać?
Nie mogę, stary. Spóźniony jestem.
- Musimy pogadać. - Nie mogę.
- To ważne. - Przykro mi.
Nie możesz tam wejść.
Uspokój się.
- Erik! - Nie możesz tam wejść.
Nadepnąłeś na mój telefon, idioto.
Co?
Spokojnie.
Tak.
Cholera. Nie…
Nie martw się. Coś wymyślimy.
Okej?
Powiedzieli, że się nie da odzyskać.
Wiem, że to nie to samo, ale co mamy w tej torbie?
Co tam jest?
Nowiutki telefon z taką pamięcią, że ściągniesz sobie wszystkie gry.
Bo po co ja pracuję? Żeby tobie niczego nie brakło.
Dam ci swój numer.
Telefon mi padł.
Hej! Co powiesz na AirPodsy?
Nic mi już po niej nie zostało.
To się jeszcze zobaczy.
Pizza Ardente, dobry wieczór.
Chciałbym zamówić pizzę.
Polecam sezonową, ze szpinakiem i wędliną.
Z pepperoni.
Poproszę z pepperoni.
I podwójnym serem.
Doskonały wybór.
Proszę chwilę zaczekać.
Idź teraz pod prysznic.
- Płatność gotówką? - Tak.
- Dostawa do domu? - Tak.
Przełączę pana, kolega zapisze adres.
STAĆ! NIE WCHODZIĆ
Co to?
- Nie. - Zajrzyj.
Spójrz.
Kto to?
- Ja. - Ile miałeś lat?
- Trzy? - Nieco więcej.
- Trzy i pół? - Tak jest.
Pokażę ci coś. Zobaczymy, jak dobrą masz pamięć.
Co się stało tamtego dnia?
Dostałem nowy rower.
- Bardzo mocno się uderzyłem. - Tak jest.
- Spójrz. - To było super.
Zaczekaj.
Zaraz wracam.
- Halo? - Gallo, co się stało?
- Tyle razy dzwoniłam. - Mieliśmy mały problem.
- Odchodziłam od zmysłów. - Telefon mi padł.
- Przywieź go. Jutro ma szkołę. - Dobrze. Dziękuję.
Twoja babcia.
Zbieraj się.
Masz okropnie nerwową babcię. Nie można z nią porozmawiać.
- Co tam, Gaby? - Cześć.
Przenoszą cię na inny plan.
Inny plan?
Tak. Jest zmiana.
- Myślisz, że to śmieszne? - Nie śmieję się.
Śmieszne jest tylko to, że dowiaduję się ostatni.
Tylko uprzedzam. Nie zapominaj, że pracujesz dla mnie.
- Na który? - To nieistotne.
- Mogę wiedzieć, na który? - Wyluzuj.
Jestem wyluzowany.
Nie krzycz na mnie.
- Muszę kończyć. - Gaby!
Gaby!
Wstrętna baba.
Żyję w stresie. Mam ciężki dzień.
Porozmawiajmy z Dianą.
Możesz ją spytać tak, żeby się nie zorientowała?
Są rozmokłe. Nie lubię takich.
- Dwa razy szejk jednorożców? - Tak.
- Dzięki. - Dobrze wygląda.
- Cześć. - Héctor.
- Co za spotkanie! - Co słychać?
Co porabiasz?
- Właśnie przechodziłem. - Ale niespodzianka!
- Usiądź. - Dziękuję.
To jest Héctor, mój dobry znajomy.
Diana, Héctor.
Miło mi.
Miło poznać.
Czujesz się odprężona.
Bardzo odprężona.
W mięśniach zaczynasz odczuwać głęboką senność.
Wpuść mnie.
Niech mój głos cię prowadzi…
prosto do…
głębin…
Co z tobą?
Chciał mnie dotknąć!
- Wybacz. - Czemu chciał mnie dotknąć?
Wybacz.
- Musi współpracować. - Współpracować?
- Wydłubałby mi oczy. - Héctor, przestań.
Ja tak nie mogę.
Ja tak nie pracuję.
- Przepraszam. - Co ty wygadujesz?
Czy on rzuca na mnie klątwę? Nie patrz na mnie.
Spójrz na niego!
- Wyjaśnisz mi to? - Wybacz.
- Słucham. - Naprawdę przepraszam.
- Sprawy się pokomplikowały. Benito i ja… - Wiesz, kto jest moim tatą?
To żart, tak?
Wystarczy, Gallo.
Alicia mi powiedziała przed wypadkiem.
Robiłem badania.
Testy DNA wyszły ujemnie.
To nie twój syn?
Alicia nic mi nie mówiła.
Nigdy.
Wyobraź sobie, jak się czujemy.
- Nie wiem… - Potrzebujemy twojej pomocy.
Mieliśmy jej telefon, ale upuściłem go i się popsuł.
Tam był ostatni trop.
Okej.
Daj mi pomyśleć.
Zastanowię się.
Dlatego ściągnęliście tu tego faceta?
Przepraszam.
- Omal nie straciłam oka. - Wybacz.
Przepraszam.
Jesteście niemożliwi.
Trochę kreatywności! Nie musieliście mnie hipnotyzować.
Dobry wieczór.
Gabriel Gaitán?
Co to?
Ja tylko dostarczam.
To nie jest próba pogodzenia się.
Żona mi kazała to zrobić. Alicia chciałaby, żeby jej syn to miał.
Z poważaniem, Federico.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Nie wiem, co się dzieje, ale zaniedbujesz pracę.
Powinieneś przemyśleć priorytety.
Chciał ci coś zrobić?
Szczerze mówiąc, nie wiem. Na świecie jest wielu złych ludzi.
Nie mogę mówić za niego.
- On mówi… - O tobie.
Nic nie usprawiedliwia napaści.
Napaści?
- Co zrobiłeś? - Tylko do niego podszedłem.
Co mogę powiedzieć?
Bracie, jeśli to oglądasz… Idź na terapię. Życie może być lepsze.
Przebaczam ci.
- Dzięki. - Bez jaj.
Gdyby nic się nie stało, nie musiałby ci przebaczać.
Serio.
- Kawy? - Nie. Wody.
- Herbaty? - Nie, wody.
- Ta herbata chyba ustawia czakry. - Wystarczy woda.
- Sama woda? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Zadzwoniłam do ciebie, bo dużo myślałam.
Wiem, kto może być ojcem.
Kto?
- Terapeuta. - Terapeuta?
- Terapeuta Alicii. - Miała romans ze swoim terapeutą?
Ten typ sypia ze wszystkimi pacjentkami.
Świetnie.
Bardzo etyczne podejście. Posuwa swoje pacjentki…
Przepraszam.
Więc…
Przynajmniej powinien wiedzieć. Alicia wszystko mu mówiła.
Ale ten cholerny manipulant przeniósł się do Tepoztlán.
Już nie muszę oglądać jego mordy.
Musisz. Musisz wycisnąć z niego prawdę.
Musimy to zrobić oboje.
Nie, słuchaj…
To nie jest łatwe, Diana.
Dziecko, praca.
Nie mogę ot tak nie przyjść do roboty. Muszę tam być.
Nie wiem…
Może powinienem znaleźć kobietę, która mogłaby mi pomóc.
Która…
pomoże mi przez to przejść.
Rozumiem.
Nie wiedziałam, że to jest aż tak trudne.
- Jest. - Tak.
Pato?
Matma jest dla ciebie łatwa?
- Nie. - Nie jest, tak?
- A dla ciebie? - Nie.
Skoro nie jest dla ciebie łatwa, dlaczego nie wyślesz do szkoły mnie,
żebym zdała za ciebie egzamin?
Czemu nie robię twoich zadań?
Czemu nie pojadę do Tepoztlán, a ty mi zapłacisz i już?
Bo życie dało mi matmę, żebym się z nią zmierzył,
a nie przed nią uciekał.
Źle powiedziałem?
Bardzo dobrze. Kawy?
Bez cukru. Dziękuję.
Uwielbiam go. Jedziemy do Tepoztlán?
Dziękuję.
Jedziemy do Tepoz.
Co mu powiesz?
Prawdę.
- A ty? - Nie wiem.
Terapeuci nie ujawniają tajemnic pacjentów.
Może wykorzystamy mentalizm?
- Co? - Mentalizm.
Dotykasz ust, potem serca i to daje sygnał do mówienia prawdy.
Rany!
Usta i serce?
Jak?
- Spróbujmy. - Jak w jakiejś dziwnej sekcie.
Widzę, jak to robisz.
„Cześć! Kto jest ojcem mojego dziecka?”
Co jest w Tepoz?
- Co? - Nie pamiętam, co jest w Tepoz.
- W Tepoz… - Są hipisi.
To prawda.
I góra El Tepozteco. Podobno można z niej zobaczyć UFO.
Kto tak mówi?
Statki UFO istnieją.
Widziałam taki, kiedy miałam 11 lat.
- Śmiejesz się? - Nie.
Mówię serio.
Chcę tam pójść.
Jeśli nie wierzysz, nie pójdziesz.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Chodźmy!
Dobra, zrobimy wycieczkę.
- Serio? - Tak.
WITAMY W TEPOZTLÁN
- Czekaj. - Co?
Nieważne.
Cześć.
Dzień dobry.
Czy jest Canek? Chcemy o coś spytać.
To niemożliwe.
Medytuje. Prosił, żeby mu nie przeszkadzać.
Medytuje?
O tej porze?
Przyjechaliśmy z daleka. Aż ze stolicy.
Chcemy spytać o byłą pacjentkę.
- Nazywa się Alicia Ugalde. - Jak?
Alicia Ugalde.
Nic o niej nie wiem.
To nie jest właściwe miejsce na taką rozmowę.
Może mogłabyś…
nas wpuścić, żebyśmy z nim pomówili przez pięć minut?
- To działa. - Żenada.
Chcemy wiedzieć, czy sypiał z Alicią.
Jak widać, miewa zażyłe relacje z pacjentkami.
Może być ojcem. Dlatego chcemy z nim pomówić.
Skąd pomysł, że sypia z pacjentkami?
A nie sypia?
Nie jestem jego pacjentką.
Nie? Przepraszam. A kim?
- Jego terapeutką. - Rozumiem.
- W takiej koszuli? - Czy to on?
Przepraszam.
- Nie mieszaj się. - Nie wejdziesz.
- Wejdę. - Co ty wyrabiasz?
Enrique Vega!
- Skąd go znała? - Z Happiness.
Moje jądra!
Wyrównaj czakry. Wiem, kto jest twoim tatą.
Nazywa się Enrique Vega. To właściciel agencji Happiness.
Możemy stąd iść? Cuchnie tu żywicą.
Jasne.
Jaką żywicą?
- To UFO? - Które?
Tamto!
- To ptak. - Gdzie?
Tam.
Gdyby to był kosmita, o co byś go spytał?
- Jak się nazywa. - Może nie znać hiszpańskiego.
Jak Carmen Salinas ich zaprosiła?
To byli aktorzy.
Tylko przebrani za kosmitów.
- Wszyscy? - Nie wszyscy.
- Wszyscy. - Niemożliwe. A ten, który mówił…
„Moje włosy, idiotko!”?
Wilkołak też, jeśli miałaś wątpliwości.
Niemożliwe.
- Przyrzekam. - Serio.
Jedyną prawdą są uczucia, które te historie w nas wywołują.
Ostatecznie uświadamiamy sobie,
że jesteśmy tylko ludźmi.
Opowiedz nam.
- Co? - Historię.
O czym?
- Masz ich mnóstwo. - O czymkolwiek.
- Dobra, mam. - Dawaj.
Jeden mój kolega chodził tylko do tyłu.
- Co? - Przysięgam.
- Jak? - Po co?
Po prostu stawał i wtedy…
- Spytajcie o coś. - Jak ci na imię?
„Mam na imię Javo”.
- Kolejne pytanie. - Ile masz lat?
„Mam 37 lat”.
Ostatnie pytanie.
Pierwiastek kwadratowy z 91?
Załatwił cię. Ja go tego nie uczyłam.
Co robimy jutro?
Idziemy oglądać kosmitów.
Nie, zostaw.
Na pewno?
Rano chcę widzieć góry i UFO.
Gdzie teraz jest twój kolega?
Kolega?
Pojechał na wycieczkę i tam został.
Będę tam, gdybyś czegoś potrzebował.
Odpoczywaj, mały.
- Zasnął. - Wina?
Nie sądzę, żeby kiedykolwiek udało mi się odmówić.
- Tak czy nie? - Tak.
- Niepotrzebnie komplikujesz. - Tak.
Poproszę.
Trochę więcej.
Dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
W dzieciństwie zawsze chciałam takie mieć.
Tak?
Nazywają się Kostek i Plaster.
To nasi alter ego.
Zdrowie waszych alter ego.
Powiem jedno.
Po tej wyprawie chcę mieć własną krótkofalówkę.
- I do tego fajną ksywkę. - Na przykład?
To ty jesteś specjalistą od pseudonimów.
- Skąd je wziąłeś? Z jakiejś historii? - Nie.
Są z…
Kiedy Benito był mały,
zrobiłem mu krótkofalówki z puszek po pomidorach w kostkach
i pieczarkach w plasterkach.
O ile dobrze pamiętam.
Bardzo je lubił.
Więc Kostek i Plaster wszędzie z nim chodzili.
Mogę o coś spytać?
O co?
Dlaczego tak oddaliłeś się od Beniego?
Cholera.
Po pierwsze, sądzę, że…
bardzo na to wpłynęła separacja.
A także presja finansowa.
Co jeszcze?
Alicia zawsze próbowała ze mną o tym rozmawiać.
Ale dla mnie to się po prostu stało.
Czasem się zastanawiam…
Może Alicia nie znalazła we mnie tego, czego szukała.
- Może znalazła to w tej agencji. - Happiness.
Nie sądzę.
Nie wiem, ale…
Rozumiem, czemu się oddaliłeś.
Łatwiej jest nie czuć.
Sądziłeś, że twoja nieobecność da coś dobrego i to bolało Alicię.
Nie wiem.
Nigdy mi nie mówiła, czemu odeszła z tej agencji.
Teraz rozumiem.
Kiedy ostatnio wspominała o Happiness,
mówiła coś o jakimś przyjęciu.
Przez nie czuła się dziwnie, niezręcznie.
- Widać było… - Przyjęcie.
- Co? - Przyjęcie.
Przyjęcie. Enrique tam będzie.
Rozgryźliśmy to!
Musimy ustalić, gdzie odbędzie.
Musimy…
- Sorry. - W porządku?
Tak, muszę odebrać.
- Przepraszam. - Spoko.
- Halo? - Cześć, Gaby. Co tam?
Zdobyłam prawa do programu Sentôsha.
To japońskie reality show.
Zastąpi Najlepsze, co może być.
Słucham?
Wypadasz z ramówki, Gallo.
Moi prawnicy się z tobą skontaktują.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Kawa. - Sprawy mi się pokomplikowały.
Muszę lecieć do Miami.
- Co? - Mam ważne spotkanie.
Ale jedziemy do El Tepozteco.
- Benito się szykuje. - To może być moja ostatnia szansa.
Spokojnie. Nie rozumiem.
- Znajdziemy go, prawda? - Kogo?
Jego prawdziwego ojca. On może go zabrać…
Beni to twój…
Beni.
- Nie chciałem. - My pojedziemy.
Cholera.
Przepraszam, żyję w stresie.
- I tak chciałem ci zostawić samochód. - Więc wyjeżdżasz?
Gdyby okoliczności były inne, może…
Właśnie zdjęli mój program, więc muszę znaleźć pracę.
Rób, co musisz.
- Muszę wyjechać. - Rób, co musisz.
Przepraszam.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć. Zostawiłam Benita u babci.
Mam nadzieję, że podróż do Miami wypali i dostaniesz pracę.
Prosimy o uwagę pasażerów lotu 702 do Miami.
Grupę pierwszą zapraszamy do bramki numer sześć.
Pasażerów z grupy drugiej i trzeciej poprosimy za chwilę.
- Hej! - Nie wierzę!
- Gallo Gaitán we własnej osobie! - Javo!
Co słychać?
Co słychać? Świetnie cię widzieć!
- Ciebie też. - Co u ciebie?
- Dobrze. A u ciebie? - Też dobrze.
- Elegancko wyglądasz. - Miami.
- Mieszkasz tam? - Z rodziną.
Wspaniale.
- U ciebie jak? - Super.
To niesamowite.
Wczoraj rozmawiałem o tobie z…
Ze znajomymi.
- Co? - Nic się nie dzieje bez przyczyny.
Wciąż chodzisz do tyłu?
Pozbyłem się tego. Paru innych rzeczy też.
Cholera.
Ale bardzo dużo się z tego nauczyłem.
- Bardzo. - Tak?
To coś niesamowitego.
Duchowa podróż.
Uświadamiasz sobie, że zawsze patrzymy do przodu.
Co będzie dalej?
Plemiona z Cunene tak to widzą.
Zawsze próbujemy iść naprzód.
Ale czasem musisz zrobić krok wstecz.
I zobaczyć, co tam było.
Mocna rzecz.
Uświadamiasz sobie,
że zazwyczaj już masz to, czego najbardziej pragniesz.
Olśnienie.
Pasażerów lotu numer 702 do Miami
prosimy o udanie się do bramki numer sześć.
Gallo?
Wszystko gra?
Dziękuję.
Dobrze, że cię widzę.
Benito nie chce cię widzieć.
Chcę ci coś powiedzieć.
Rozumiem.
Do zobaczenia.
Dbaj o siebie. Źle wyglądasz.
REWOLWEROWIEC
Nieźle.
Ulica Condominio del Libertador 5448.
- Coś jeszcze? - Nie, to wszystko. Dziękuję.
Miło, że będziesz świętował z nami.
SZKOŁA PODSTAWOWA
Do Benita Ugalde. Jestem jego tatą.
- Proszę. - Dziękuję.
Cześć. Przepraszam.
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Cześć.
Przepraszam.
Proszę.
Dzień dobry.
Proszę wybaczyć.
Mam pilną sprawę. Szukam swojego…
dziecka. Nazywa się Benito Ugalde.
Z której klasy?
Z 4D.
Chyba są na wuefie.
Tak.
Korytarzem do końca, w prawo i na boisko.
- Tam go pan znajdzie. - Dziękuję.
Cześć, mały.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Dostałem zaproszenie na to przyjęcie.
Tam będzie twój tata.
Jutro w Ajusco.
Przepraszam.
Wiem, liczyłeś na coś innego z mojej strony.
Zachowałem się fatalnie.
Ale pomogę ci go znaleźć.
Obiecuję.
Odbierz mnie o 12 od babci.
Beni.
- Spójrz, co zabrałem. - Będę jej używał cały dzień.
A dla mnie?
- A dla mnie? - Otwórz.
Akurat.
Spójrz!
Plaster i Kostek!
Przetestujmy je.
Plaster do Kostka. Odbiór.
Tutaj Plaster. To znaczy, Kostek.
Tędy.
Co z tą wycieczką?
Będą inne okazje. Chodźmy.
- Serio? - Hej.
- Miałem nie przyjść. - Fajnie, że jesteś.
Przepraszam, znasz Enrique Vegę?
- Wiesz, gdzie jest? - Nie. Ale przekażę, że go szukasz.
- Jak się nazywasz? - Gallo. Gabriel Gaitán.
Witaj.
- Witajcie. - Dzięki.
Dzięki.
Weźmiemy jakieś tacos?
Pewnie.
Cebulę, kolendrę, wszystko. I mezcal.
- Mezcal? - Nie?
- Bez salsy? - Mam zieloną.
Nie chcę pikantnej.
Dobry wieczór.
Podobno ktoś mnie szuka.
Dzień dobry.
Jesteś z IT?
Tak. Jestem…
Gallo. To Diana i Benito.
Ricky.
Cześć.
- Cześć. - Diana.
- Ładny zapach. - Paczula.
- Jestem Benito. - Benito.
Umazałeś się sosem.
Świetne tacos. Gdzie kupiliście?
Widzę, że z ciebie taki obżartuch jak ze mnie.
Zrobiliśmy je z żoną.
- Smaczne. - Jedzcie do woli i zabierzcie do domu.
Kochanie?
Już śpi.
Żona i córka. Później was przedstawię. Czujcie się jak u siebie w domu.
- Dzięki. - Benito.
„Czujcie się jak u siebie w domu”.
Obudź się.
Facet ma wszystko, prawda?
Skoro ma córkę, czy będzie chciał drugie dziecko?
Gdy cię pozna, będzie zachwycony.
Tak.
Podróże.
Bardzo lubię podróże.
- Kto nie lubi? - Tak.
Dają dużo satysfakcji.
Bez dwóch zdań.
Nudzisz się na przyjęciu dla dorosłych?
Pokażę ci coś, co ci się spodoba.
Mogę?
Tak.
Chodź.
I co ty na to?
Spójrz na to cacko.
- Pierwsza konsola Nintendo. - Tak?
Działa. I to nawet bardzo dobrze.
- Masz PlayStation 5? - Jasne. Bardzo ją lubię.
Ale nie mam z kim grać.
Granie online to nie to samo.
To prawda.
Znałeś Alicię Ugalde?
Bo to moja mama.
Twoja mama.
Nie mogłem być na pogrzebie. Wybacz mi.
Byłem za granicą, gdy to się stało.
Kiedy odeszła z agencji, wszyscy byliśmy bardzo smutni.
Dzięki niej byłem…
szczęśliwy.
Sama świadomość tego, że istnieje na świecie ktoś taki, jak twoja mama
była wyjątkowa.
Czemu spytałeś, czy ją znałem?
Mały powiedział mi…
że podoba mu się jedna dziewczyna.
Ze szkoły?
Mnie nic nie mówił.
Nie wiem.
Ricky wygląda na porządnego faceta.
Będziesz się z nim widywał, rozmawiał…
- Tak. - Prawda?
Jasne.
Możesz się wzruszać.
Uczucia…
nie są złe.
Tak.
Tak, nie są.
Nie wiem, czy…
Mam zostać?
Nie ma sprawy.
Powiedz mu, że zadzwonię później.
Dziękuję.
Za wszystko.
Dziesięć-cztery, Kostek, czy mnie słyszysz? Odbiór.
Dziesięć-cztery, Beni…
Plaster, wyszedłem z przyjęcia. Wszystko gra?
Benito, wszystko gra?
Gallo!
Wygrałem.
Szybciej.
Zanim odjedzie.
Co jest?
To nie on. Jedźmy do domu.
Dalej chcesz szukać Erika Rubína?
Nie. Włosy mi już nie wypadają.
PAMIĘCI RODRIGA BELLA NOBLE’A
Z MIŁOŚCIĄ I WDZIĘCZNOŚCIĄ. ZAWSZE BĘDZIESZ Z NAMI.
Napisy: Przemysław Rak